Feeds:
Innlegg
Kommentarar

Leiing og kultur

Innleiing

Leiarskap er alltid kulturskaping. I denne oppgåva* tek eg føre meg eit oversyn over fullspektrummodellen for leiing, korleis ulike ytringskulturar kan gjera ulike utslag på  organisasjonar, og korleis transformasjonsleiing kan bidra til ytringskultur i beredskapsorganisasjonar. Eg har valt ut nokre døme som får illustrera leiarskap og ytringskultur. Avslutningsvis freistar eg å trekkja dette inn mot det aktuelle ordskiftet.

(*Denne teksten er eksamenssvar på emnet «Beredskap og ledelse» (7,5 stp.) på studiet Risiko, sårbarhet og beredskap ved Høgskolen i Hedmark hausten 2016. Oppgåva var:

a) Gjør rede for fullspektrumteorien/fullspektrummodellen for ledelse.

b) Øyvin Kvalnes benytter begrepet «ytringskultur» blant annet om måten mennesker i en organisasjonsnakker sammen og gir hverandre tilbakemeldinger på. Drøft hvordan ulike ytringskulturer gir ulike utslag i organisasjoner.

c) Drøft hvordan transformasjonsledelse kan bidra til en ønsket ytringskultur i en beredskapsorganisasjon (f.eks. politi, brann, forsvar, helse).

Omfang: Maksimalt åtte sider (ekskl. innhaldsoversyn og litteraturliste). Form: 48 timar heimeeksamen. (Res.: A.)

Les meir »

Kan ikkje heilt dy meg for ein liten kommentar om den US-anske presidentvalkampen eg heller. Det vart rett og slett for mykje etter det tredje ordskiftet mellom dei to kandidatane.  (Og det kan henda denne blir utvida etter kvart.)

Trump må vera noko av det mest fælslege, sleipe og inkompetente eg har sett. I byrjinga av nominasjonsvalkampen trudde eg han var med for showet – og sanneleg om kjenner meg sikker no. Truleg tapar han. Men – det er eit stort men:

Det politikarar i USA likevel må ta på alvor, er dei straumdraga i samfunnet som fører fram til ein slik kandidat. Den etablerte politiske eliten i dei to partia må ta dei som stør han alvorleg. Dette er i mange tilfelle fortvilte, arbeidslause, lågtutdanna folk som har tapt mykje på globalisering og endring. Ein må òg hugsa støtta unge og har gitt til Bernie Sanders. Det er nokre understraumar frå fleire sider som har kome til overflata i denne valkampen.

Kanskje kan ein ikkje bli president i framtida utan heilt vesentlege reformar i det politiske systemet i USA. Ein kan sjå mykje av det same i Storbritannia med Brexit. Det nokså udemokratiske systemet med einmannskrinsar i begge land, fører til at store delar av røystene ikkje får representasjon i parlamenta.

No er det ikkje noka englekampanje frå noko hald i denne presidentvalkampen, men skilnaden i framtoning er i det minste enorm. Det er særleg ein bit eg synest er interessant å framheva om retorikken til dei to: Sjå på skilnaden i måten dei to vel å bruka sluttappellen i den siste debatten. Kontrasten er mildt tala grell. Både stil, førebuing og innhald viser at dei to ikkje er i same divisjon som politikarar.

(De finn det om de går nesten til slutten her https://tv.nrk.no/…/presidentvalg-u…/NNFA41013516/19-10-2016 .)

Å handtera ei krise er å utøva (opplevd) ansvar. Når ei krise oppstår, vert det peika på nokon som har, eller kanskje burde ha og ta ansvar.  Den som har eller vert tillagd ansvar, kan oppleva ei krise for imaget, og må respondera for å gjenoppretta dette. Korleis kan ein organisasjon eller ei verksemd respondera under ei krise og når imaget er under åtak? Og korleis kjem ein fram til den beste responsstrategien?*

Les meir »

Korleis organiserer og samordnar vi oss for samfunnstryggleik og krisehandtering i Noreg? Er samordningsstrukturane svake på dette området? Dette skal eg freista å gje nokre svar på i denne artikkelen*.

(* Dette er opprinneleg svar på eksamen i kriseleiing (15 stp. Resultat: A.) på årsstudiet i krisehandtering ved Høgskolen i Hedmark 1.-8.12.2014. (Men med eit nytt etterord.)
Oppgåva hadde utgangspunkt i eit tekstutdrag frå Fimreite et al (2014:11):
«En overordnet problemstilling er hvordan organisering for samfunnssikkerhet har konsekvenser for krisehåndtering. Det norske forvaltningsapparatet er preget av mektige fagdepartementer og relativt selvstendige, offentlige organisasjoner. Som en følge av dette er det svak samordning på tver av sektorer og nivåer …»
– Gjør rede for det strukturelle perspektivet på samordning på nasjonalt, regionalt og kommunalt nivå. Bruk eksempler.
– Drøft påstanden tilforfatterne at den strukturelle samorningen er svak på tvers av sektorer og nivåer. Trekk inn kultur, kommunikasjon og relasjonsledles i drøftingen. Bruk eksempler. Omfang: ti sider.)

Les meir »

Det hender eg er så heldig å få vera medlesar og språkrådgjevar på oppgåver, avhandlingar og rapportar. Det er kjekt og lærerikt. For ei tid attende laga eg ei i lita verktøykasse til ein skribent som i utgangspunktet ikkje er tekstsnikkar, men derimot har andre yrkesfag. Når ein då stadig skal gje seg i kast med fagtekstar i akademiske studium, kan det vera greitt med nokre tips slik at ein fjernar nokre av dei tinga som skapar motstand i leseprosessen. Etter å ha lese fleire tekstar av same snikkar, ser ein gjerne kva som går att. Så her er nokre av dei tipsa eg gav for at han skulle kunna rydda litt langs neste veg sjølv. Tanken var å velja ut noko, ikkje køla på med alt mogleg – og på den målforma han sjølv nyttar. Værs’go!
Les meir »

jesuischarlie

Dei siste dagane har søkjelyset blitt retta mot kampfiksing i fotballen att. Denne gongen byrja det med at Erik Hagen i eit intervju med VG vedgjekk at han hadde gitt 3 000 dollar til ein dommar då han spelte i Zenit St. Petersburg. Til Dagsrevyen sa han seinare at han hadde gitt kraftig uttrykk for vreiden sin over at spelarane skulle vera med på slikt, men at han «følgde straumen». Det er tid for nokre svært kritiske spørsmål til idrettsfolket.

Kvifor kastar ikkje idrettsfolk inn handkledet?
Kvifor følgde Erik Hagen straumen? Kampfiksing er berre éi grein i øvinga ugreie forhold i idretten. Kvifor kastar ikkje idrettsfolk inn handkledet når det går på etikk og moralen laus? Og kvifor hoppar ingen av med full openheit på grunn av uverdige forhold medan dei er aktive? Det er lett å forstå at ein ikkje vil mista karrieren, tapa pengar og meisterskap. Men kven må ikkje det når det vert avslørt at verksemda er etisk heilt på jordet?

«The Killing Fields of Qatar»
I det heile er det mange ting som får meg til å reagera på viljen toppidrettsfolk har til å delta der det er etiske problem. Det er freistande til dømes å døypa om stadiona som skal nyttast til fotball-VM i 2022 til The Killing fields of Qatar. Det har gått mange arbeidarliv der. I februar kunne The Guardian melda om ein rapport som viser at meir enn 400 nepalske arbeidarar har mista livet under bygginga.  Kvifor vil idrettsfolk konkurrera på slike stader når dei som lagar «leikestova» har det slik? Det vert rekna som ufint å dansa på ei grav. Men å konkurrera på eit grasfelt som er dødsstad er visst greitt. Her kan det bli tett med sørgjeband.

Les meir »